Hoofdstukken

75. Buitenaardse buitenwoning

Illustration of concept

De Zweedse ondernemer Mikael Genberg weet het zeker: een huis neerzetten op de maan, dat moet kunnen. De bedenker van het Moonhouse Project wilde met behulp van de commerciële ruimtevaartorganisatie SpaceX een rood-witte Zweedse blokhut op het oppervlak van de maan laten landen.

Erg groot zou dat het maanhuisje niet worden: de 15 miljoen euro kostende blokhut zou 6 vierkante meter groot zijn en net hoog genoeg om in te staan. Genbergs huis was eigenlijk een kunstproject. Maar als het echt naar de maan was gebracht (wat uiteindelijk nooit is gebeurd), was het wél het eerste permanente gebouw op onze natuurlijke satelliet.

Wonen op de polen
Ook al was Genbergs plan een beetje excentriek, hij is niet de enige die een gebouw op de maan wil plaatsen. Uit officiële documenten die in handen zijn van de Russische krant Izvestia blijkt dat Rusland voornemens is een basis op te tuigen op de maan.

Het buitenaardse bouwwerk moet halverwege deze eeuw klaar zijn. Vanuit die basis willen de Russen mineralen gaan delven die verborgen liggen onder het maanoppervlak. Uit eerdere missies blijkt dat de bodem van deze natuurlijke satelliet vol zit met aluminium, titanium, ijzer en andere mineralen.

Om de mogelijkheden van een maanbasis te onderzoeken, willen de Russen tussen vóór 2030 verschillende sondes naar het hemellichaam sturen. Die eerste sondes kosten zo’n 600 miljoen euro en moeten de samenstelling van de maanzuidpool onderzoeken.

De polen worden sinds een aantal jaren gezien als dé plek om een basis te bouwen. Zo hebben ze een groot deel van het jaar minder last van de 354 uur durende maannachten, waardoor er beter gebruikgemaakt kan worden van de energie van de zon. Maar misschien nog belangrijker is de ontdekking die NASA er in 2010 deed: de kraters op de polen bevatten samen zo’n 600 miljoen ton ijs. Dat is ruim voldoende om een maanstation te voorzien in zijn waterbehoefte.

Bouwen met maanstof
De eerste bemande Russische missies naar de maanpolen vinden pas plaats in 2030. De maanbasis moet dan nog worden gebouwd. Hoe dat bouwproces in zijn werk gaat, daar vertellen de Russen nog niets over.

Hun Europese collega’s hebben daar zo wel hun ideeën over. Omdat bouwmaterialen naar de ruimte vervoeren logistiek erg lastig en duur is, onderzoekt de Europese ruimtevaartorganisatie ESA de mogelijkheid om te bouwen met maanstof. 3D-printers moeten daarbij de uitkomst bieden. Door een speciaal bindmiddel in een laag maanstof te spuiten, kan het stof laagje voor laagje hard worden gemaakt, waarna het als bouwmateriaal kan dienen.

Omdat maanstof op aarde nauwelijks voorhanden is, maakt ESA bij zijn tests gebruik van basalt, een vulkaangesteente dat vermengd met magnesiumoxide veel weg heeft van maanrots. Met de juiste 3D-printers kunnen zo meterslange bouwblokken worden geprint. Die blokken kunnen dienst doen als bouwsteen voor een koepel.

Zo’n koepel kan een opblaasbaar onderdak zijn voor de bewoners en kan hen beschermen tegen de barre omstandigheden op de maan en tegen de schadelijke straling die overal in de ruimte aanwezig is. Een maanstation kan in de toekomst eveneens dienen als uitvalsbasis voor missies naar verdere uithoeken van de ruimte.

Beeld: ESA

Steun Ruimtevaartverhalen.nl

Vond je dit een interessant ruimtevaartverhaal? Via de module hieronder kun je Ruimtevaartverhalen steunen. Selecteer het bedrag dat je wil doneren, klik op ‘Doneer’ en doorloop de stappen die volgen.

 

Totaal: € -