Hoofdstukken

73. Missies naar Mercurius

Van alle planeten in ons zonnestelsel staat Mercurius het dichtst bij de zon. Met die kennis zou je verwachten dat het er altijd loeiheet is. Hoewel het er overdag inderdaad heet kan worden (ongeveer 430 °C), koelt het tijdens de Mercuriaanse nacht af tot -173. En laat Mercurius nou zo langzaam draaien dat een dag er net zo lang duurt als 176 aardse dagen.

De meeste kennis die we hebben over Mercurius danken we aan observaties vanaf de aarde. Van de vier planeten in de binnenste ring van ons zonnestelsel is Mercurius namelijk nog het minst ‘op locatie’ onderzocht. De afgelopen decennia zijn er slechts twee missies geweest waarbij de kleinste planeet van het zonnestelsel van dichtbij werd bekeken.

Bezaaid met kraters
Een van de belangrijkste redenen voor het lage aantal Mercurius-missies is de moeilijkheidsgraad ervan. Omdat Mercurius afhankelijk van het moment waarop je meet twee tot drie keer zo dicht bij de zon staat als de aarde, is het moeilijk een sonde in de baan van de planeet te brengen zonder dat deze meteen gegrepen wordt door de zwaartekracht van de zon.

Met precies datzelfde probleem kampt de Mariner 10-missie begin jaren zeventig. Omdat het moeilijk is een sonde in een baan om Mercurius te brengen, wordt de Amerikaanse sonde naar de zon gevlogen. Tijdens zijn rondjes om de zon maakt Mariner 10 drie keer kennis met Mercurius, waarbij hij met behulp van hightech camera’s 45 procent van het planeetoppervlak in kaart brengt.

De foto’s van Mariner 10 tonen een planeet die bezaaid is met kraters. Nog veel interessanter is de ontdekking van een magnetisch veld rondom de planeet. Zo’n magneetveld is tot op dat moment alleen bij de aarde ontdekt. Het aardmagnetisch veld creëert een bubbel om een planeet, die hem beschermt tegen schadelijke straling van de zon.

Het bestuderen van het magnetisch veld van Mercurius kan ons van alles leren over de manier waarop planeten en het leven op die planeten ontstaat. Reden genoeg voor ruimtevaartorganisaties om die kleine, nietszeggende planeet niet meer zo links te laten liggen.

In 2004 stuurt NASA daarom MESSENGER de ruimte in, een sonde die in 2008 en 2009 drie keer Mercurius voorbij scheert. Anders dan Mariner 10 eindigt MESSENGER in 2011 wél in een baan om de planeet, dankzij slim gebruik van Mercurius’ zwaartekracht.

Gedurende zijn missie doet MESSENGER ontdekkingen die er niet om liegen. Zo vindt de sonde ijswater en organisch materiaal in permanent donkere kraters, beide vermoedelijk achtergelaten door neerstortende kometen. Ook worden er bewijzen van vulkanisme ontdekt, iets wat erop wijst dat Mercurius net als de aarde vanbinnen vloeibaar is.

Samen naar Mercurius
In een poging nog meer geheimen van Mercurius te ontrafelen, werken de Europese en Japanse ruimtevaartorganisaties ESA en JAXA al jaren samen aan een nieuwe Mercurius-missie. Deze BepiColombo-missie bestaat uit twee sondes die in een baan om de planeet worden gebracht.

De ene sonde – de Mercury Planetary Orbiter – zal daarbij het oppervlak van de planeet verder bestuderen, terwijl de Mercury Magnetospheric Orbiter het magneetveld van de planeet gaat onderzoeken. De sondes zijn in oktober 2018 vertrekken en moeten eind 2025 in een baan om Mercurius vliegen.

Beeld: ESA

Steun Ruimtevaartverhalen.nl

Vond je dit een interessant ruimtevaartverhaal? Via de module hieronder kun je Ruimtevaartverhalen steunen. Selecteer het bedrag dat je wil doneren, klik op ‘Doneer’ en doorloop de stappen die volgen.

 

Totaal: € -