Hoofdstukken

40. Zo werkt gewichtloosheid

Wie niet beter weet zou denken dat de bemanning van het Enterprise-ruimteschip in de televisieserie Star Trek door de gangen van een kantoorpand dwaalt. Hoe hard hun schip ook gaat, de crew wandelt gewoon op zijn gemakje door de gangen alsof er niets aan de hand is. In een echt ruimtestation is dat wel anders. Astronauten die daar van A naar B willen, doen dat zoals ze alles doen buiten de dampkring: zwevend.

Dat astronauten zweven komt in tegenstelling tot wat veel mensen denken niet doordat er in de ruimte geen zwaartekracht is. Die is er namelijk wel en hij is overal. Dankzij de zwaartekracht van de zon blijft onze planeet netjes in zijn baan in ons planetenstelsel. En als er in de directe ruimte om onze planeet heen geen zwaartekracht zou zijn, dan zou de maan wegzweven en konden we ook onze satellieten gedag zwaaien.

28.000 kilometer per uur
Gewichtloosheid bestaat dus eigenlijk niet. De zwaartekracht van planeten en andere hemellichamen trekt aan alle voorwerpen in de ruimte. Wanneer je een voorwerp stil hangt in de ruimte om de aarde, dan valt het gewoon terug naar onze planeet. Dat met het ISS niet hetzelfde gebeurt komt doordat het ruimtestation met een snelheid van 28.000 kilometer per uur door de ruimte vliegt.

Het ISS wordt wel door de aarde aangetrokken, maar valt dankzij zijn snelheid om de aarde heen. De gewichtloosheid die astronauten aan boord van het ISS ervaren ontstaat omdat ze continu aan het vallen zijn. Of zoals Douglas Adams al schrijft in zijn bijzondere sciencefictionboek The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy: de kunst van het vliegen is leren hoe je naar de grond valt… en mist.

Gewichtloos op aarde
Hoewel er niets is op aarde dat dat gevoel van gewichtloosheid ├ęcht kan simuleren, kan je er toch aardig dichtbij komen met een zogenoemde paraboolvlucht. Tijdens zo’n vlucht stuurt een piloot zijn toestel eerst heel stijl omhoog, waarna hij het in een vrije val weer omlaag laat vallen. Op het figuurlijke hoogtepunt van zo’n parabool krijgt de zwaartekracht vrij spel, waardoor je als passagier het gevoel hebt dat je gewichtloos bent.

Daardoor lijkt het alsof je zweeft. Dat gevoel duurt ongeveer een halve minuut. Daarna trekt de piloot het vliegtuig weer trekt. Bij een gemiddelde trip worden er vijftien parabolen gevlogen. Astronauten die trainen voor een reis naar de ruimte nemen tijdens hun trainen deel aan enkele van die paraboolvluchten. Zo kunnen ze vast een beetje wennen aan het leven en werken in een ruimte ‘zonder zwaartekracht’.

Beeld: NASA

Steun Ruimtevaartverhalen.nl

Vond je dit een interessant ruimtevaartverhaal? Via de module hieronder kun je Ruimtevaartverhalen steunen. Selecteer het bedrag dat je wil doneren, klik op ‘Doneer’ en doorloop de stappen die volgen.

 

Totaal: € -