Hoofdstukken

19. Een kleine stap voor de mensheid…

‘Hé, Houston. De landing duurde wat langer dan gepland. De automatische piloot stuurde ons recht op een krater af die vol ligt met rotsblokken en stenen. Waar we nu precies zijn weten we niet. We waren te druk met ons zorgen maken over de alarmsystemen die aan boord afgingen om goed op de omgeving te kunnen letten.’

Met de kalme stemmen van piloten die alles onder controle hebben, lichten NASA- astronauten Neil Armstrong en Edwin ‘Buzz’ Aldrin op 20 juli 1969 de vluchtleiding in Houston in over de staat van hun missie. Vier dagen nadat ze van de aarde zijn vertrokken, staat hun maanlander Eagle op de maan.

Wat tot vlak voor de landing een missie met weinig problemen is, verandert tijdens de afdaling razendsnel in een mogelijke ramp. Terwijl de Eagle daalt, raken de computers overbelast, wat talloze alarmbellen doet rinkelen. Door die op hol slaande computers kan piloot Armstrong pas op het laatste moment zien dat de beoogde landingsplek bezaaid is met rotsblokken.

Twee lagen aluminiumfolie
Wie op aarde moet inparkeren in een krappe ruimte kan zich het risico van een kleine botsing nog wel veroorloven. Met een maanlander kan dat niet. Omdat spullen de ruimte in schieten erg duur is, moet ook de Eagle zo licht mogelijk zijn.

Daarom zijn de wanden van het toestel flinterdun. Op sommige plekken zijn ze niet dikker dan twee lagen aluminiumfolie. Buzz Aldrin verklaart later dat hij de dunne wanden met zijn vingers kapot had kunnen scheuren. Een aanvaring met een rotsblok tijdens de landing – zelfs een heel zachte tik – is genoeg om de wanden te vernielen.

Uitwijken dus. Ook al zoiets wat je met je eigen auto op aarde een stuk gemakkelijker doet dan met een maanlander. Om nog meer gewicht te besparen, krijgt de Eagle maar nét genoeg stuwstof mee voor daling en landing. Door Armstrongs vooraf niet ingeplande uitwijkingsmanoeuvre, slinkt die voorraad razendsnel.

Binnen no time komt het zogenoemde bingo-punt in zicht. Op dat punt geldt: kun je binnen 20 seconden landen, dan moet je het doen. Anders: einde missie en terug naar de Apollo-commandomodule die om de maan cirkelt en waar collega Michael Collins wacht.

500 miljoen kijkers
Met slechts 17 seconden aan stuwstof over weet Armstrong de Eagle aan de grond te zetten. 6 uur later gaat het luik van de maanlander voor het eerst open – enkele uren eerder dan gepland, want Armstrong en Aldrin geven aan dat ze toch niet kunnen slapen tijdens de hun voorgeschreven rustperiode.

Terwijl Armstrong als eerste de ladder af komt, kijken 500 miljoen mensen live mee via de televisie. ‘Ik sta onderaan de ladder. Het landingsgestel is ongeveer 5 centimeter in het oppervlak gezakt. Van dichtbij lijkt het net een fijn laagje poeder. Ik stap nu van de ladder af. That’s one small step for man, one giant leap for mankind.

Sporen van de maanlanding
Complotdenkers denken overigens dat de Amerikaanse maanlandingen nooit hebben plaatsgevonden, maar dat ze zijn gefilmd in een televisiestudio. Maar wie weet waar hij moet kijken, kan met de juiste telescopen ook nu nog sporen van de landingen zien.

Beeld: NASA

Steun Ruimtevaartverhalen.nl

Vond je dit een interessant ruimtevaartverhaal? Via de module hieronder kun je Ruimtevaartverhalen steunen. Selecteer het bedrag dat je wil doneren, klik op ‘Doneer’ en doorloop de stappen die volgen.

 

Totaal: € -