Hoofdstukken

12. ‘We choose to go to the moon’

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 100

We choose to go to the moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard.‘ Onder luid applaus van studenten van de beroemde Rice University in Houston doet de Amerikaanse president John F. Kennedy op 12 september 1962 zijn plannen voor bemande maanreizen uit de doeken.

Het zijn plannen die anderhalf jaar eerder voor het eerst worden aangekondigd en die erop moeten toezien dat er voor het eind van het decennium mensen voet zetten op de maan. Als het aan Kennedy ligt zijn de Amerikanen de eersten die dat kunstje flikken. ‘We hebben gezworen dat de maan niet beheerst zal worden door een vijandige veroveringsvlag, maar door een vlag van vrijheid en vrede.’

Kennedy’s plan om de maan te veroveren is op zijn zachtst gezegd ambitieus. In een periode van nog geen negen jaar tijd moet er een compleet nieuwe raket ontwikkeld worden die drie astronauten naar de maan moet kunnen vliegen. Daarnaast moet NASA ook een manier bedenken om twee ruimtereizigers op de maan te laten landen én weer veilig terug te brengen naar de aarde. Tot op dat moment zijn de Amerikaanse ruimteschepen nog toegespitst op het vervoeren van één persoon en is er nog niemand verder weggeweest dan een baan om de aarde.

Grootste raket ooit
De raket die de Amerikanen ontwikkelen voor de maanreizen is ook nu nog de grootste die ooit succesvol is gelanceerd. Anders dan raketten die bij eerdere ruimtevaartprogramma’s gebruikt worden, bestaat de bijna 111 meter lange Saturnus V-raket uit niet twee, maar uit drie trappen. Trappen zijn losse onderdelen met elk hun eigen motoren en stuwstof, die onafhankelijk van elkaar gebruikt kunnen worden.

De trappen in zo’n ‘meertrapsraket’ worden na gebruik losgekoppeld en afgestoten, waardoor een ruimteschip gedurende zijn reis steeds lichter wordt. Uiteindelijk blijft alleen de lading van de raket over: de capsule met daarin de drie astronauten.

De eerste van de drie trappen van de Saturnus V heeft als doel de reusachtige raket van de grond te krijgen. Tweeënhalve minuut, zo’n 70.000 liter gezuiverde kerosine en 1.260.000 liter vloeibare zuurstof verder, bevindt de Saturnus V zich op zo’n 60 kilometer hoogte.

Nog eens zes minuten later (1 miljoen liter vloeibare waterstof en 315.000 liter vloeibare zuurstof) is ook de tweede trap leeg. De derde en laatste trap heeft als doel de ruimtecapsule in een baan om de aarde te brengen en het drietal astronauten aan boord met een snelheid van maximaal 40.000 kilometer per uur richting de maan te slingeren.

Rondje om de maan
De eerste astronauten die dat laatste deel van de trip aan den lijve ondervinden is de bemanning van Apollo 8, de tweede bemande Apollo-missie. In december 1968 cirkelen astronauten Frank Borman, Jim Lovell en William Anders enkele rondjes om de maan, vijf maanden later gevolgd door de bemanning van Apollo 10.

De driekoppige crew van Apollo 9 blijft dichter bij de aarde. In een baan om onze planeet test de bemanning een module met een maanlander. Die moet halverwege 1969 door de bemanning van Apollo 11 gebruikt worden om daadwerkelijk af te dalen naar het maanoppervlak.

Beeld: Peakpx

Steun Ruimtevaartverhalen.nl

Vond je dit een interessant ruimtevaartverhaal? Via de module hieronder kun je Ruimtevaartverhalen steunen. Selecteer het bedrag dat je wil doneren, klik op ‘Doneer’ en doorloop de stappen die volgen.

 

Totaal: € -